ONS FOTO- EN VERHALENBOEK

AAN DEZE PAGINA WORDT NOG GEWERKT


Uw verhaal

 Zeven verloren jaren................

Als Bertje wakker wordt op zijn verjaardag dan is hij 13 jaar. Langzaam komt hij uit bed en rekt zich uit, 13 jaar dit gaat een mooie dag worden, voor het eerst gaat hij op zijn nieuwe school trakteren, alles staat al klaar in de keuken. Zijn moeder feliciteert hem als eerste en even later zijn vader met de woorden "van harte jongen, je wordt al groot, een echte kerel ben je al. Nu nog verkering met een mooi meisje". Een raar gevoel bekruipt hem, nu nog een mooi meisje klinkt het nog lang door in zijn hoofd.

In het dagelijks leven kijkt Bertje nooit veel naar meisjes het doet hem niet zoveel, zijn vriendjes wel, die hebben het er de hele dag over. Maar Bert niet, eigenlijk nooit. Wat Bert wel eens is opgevallen, als hij met gymmen in de kleedkamer naar zijn school vriendjes kijkt dan krijgt hij altijd zo'n raar warm gevoel van binnen. Een gevoel van ja..... van wat.

Als Bertje later die dag weer thuis is kan hij terug kijken op een leuke dag vol met felicitaties en cadeautjes. Na het eten zit hij samen met zijn vader naar de televisie te kijken, In het nieuws is er item over homo pesten. Bert zit aandachtig te luisteren en vraagt plotseling aan zijn vader wat is een homo pap. Zijn vader zucht en zegt dan, homo's Bert dat zijn mannen die samen wonen met andere mannen en dat is niet normaal en al helemaal niet gezond. O antwoord Bert waarom is dat dan niet gezond pap, nou gewoon omdat het vies is en niet zoals het hoort snap je. Bert snapt er niets van maar zwijgt...... en gaat naar zijn kamer.

Stil zit hij voor zich uit te kijken. Op school zit er een jongen achter hem in de klas die een rare vreemde aantrekkingskracht op hem heeft, telkens als hij naar hem kijkt krijgt hij dat rare warme gevoel weer, en dat vindt hij stiekem wel fijn.

Het is zaterdag en Bert gaat naar voetballen, in de kleedkamer zijn er al een paar jongens van zijn team aan het omkleden en Bert gaat in het uiterste hoekje zijn tas uitpakken en omkleden, mogen wij niet kijken roept een van zijn teamleden, wat zit je daar nu in een hoekie moeilijk te doen, je bent toch geen homo of wel soms. Bert zegt niets maar alle jongens lachen, Bertje is een homo roepen zij in koor. Dit wordt Bert nu net even te veel en met de tranen in zijn ogen pakt hij zijn tas en loopt naar zijn fiets en gaat regelrecht op weg naar huis.

Hoi Bert hoort hij plotseling een stem aan de andere kant van de straat, daar staat Wim, Wim is zijn klasgenoot die achter hem zit en waar Bert regelmatig aan moet denken. Hoi roept Bert terug, moet jij niet voetballen? Vraagt hij nee zegt Bert, en ik ga ook nooit meer terug naar die club. O en waarom niet? Vraagt Wim, ik laat mij niet voor homo uitmaken door hen. Joh maak je niet druk homo zijn is toch niet zo erg laat ze toch praten. Dus jij vind het niet erg, nee hoor ik niet, roept Bert vol overtuiging. Of je nu verliefd bent op een jongen of op een meisje dat gaat toch niemand wat aan. Dat zeg jij roept Bert maar wat denk je van mijn ouders, mijn vader vermoord me als hij het weet. Dus jij bent homo Bert nou dan heb ik nieuws voor je....... ik ook. Bert schrikt en kijkt Wim met een rare blik aan, ja dat zou je niet zeggen he, en toch is het zo! En weet je wat het mooiste is, het is mijn leven en ik vind het prima zo. En nu wij het toch van elkaar weten, wat denk je van een afspraakje dan gaan we samen naar het strand, ik pik je bij je thuis op, kan ik gelijk je ouders zien. Bert is nu helemaal van slag en stottert nee ...nee. Ik kom jou wel halen. Eens komen je ouders er toch wel achter hoor, zegt Wim. Bij die gedachten krijgt Bert de tranen in zijn ogen, mijn vader wat moet die er wel van denken.

Nu 8 jaar later Bert heeft een prima baan in de Horeca en Wim zijn schoolvriendje is zijn levenspartner geworden. Wim heeft hem in al die moeilijke jaren door dik en dun gesteund

Zijn vader heeft 7 jaar lang niets meer van zich laten horen, tot een jaar terug, Bertje inmiddels Bert staat in de rij bij de bakker als hij plotseling een bekende stem achter hem hoort, "dag jongen, gaat het goed met je" het is zijn vader, en met betraande ogen geeft hij zijn vader een hand en een zoen. Ja pap het gaat heel goed met mij, ga je even mee koffie drinken bij ons thuis? of heb je geen tijd. Zijn vader kijkt hem aan en zegt met overslaande stem "tuurlijk jongen" ik ga vanaf nu tijd voor je maken...alle tijd, ik met mijn stomme kop heb het allemaal verkeert gezien, en dat spijt mij meer dan ik je kan vertellen. Niet alleen jouw jeugd maar ook ons huwelijk en in mijn plicht als vader heb ik al die jaren verzaakt. Dat kan ik niet meer goed maken bij je moeder en bij jullie, al dat verdriet is voor niets geweest, maar ik kan vanaf nu wel aan jou en je moeder laten zien dat ik trots op je ben, heel trots.

Bovenstaande verhaal staat niet op zichzelf, nee erger nog het is aan de orde van de dag! Laten wij als mensen elkaar respecteren en ongeacht kleur, geloof of geaardheid het leven leven zoals wij dat willen met wederzijds respect en liefde voor elkaar. Daar bereik je namelijk meer mee. En ben je sterker dan te oordelen of te veroordelen.

En Bert zijn vader........... Die is na al die jaren trots en blij dat zijn zoon weer in zijn leven is, met een mooie jongen en geen mooi meisje, die volledig geaccepteerd is door hem.